Kind van een narcist: De brief aan mijn moeder

Na een periode van wikken en wegen heb ik in 2017 besloten om mijn narcistische moeder een brief te schrijven. In dat jaar had ik na een zoveelste ruzie besloten dat ik geen contact meer met haar wilde hebben. In de brief die ik naar haar heb gestuurd heb ik mijn kant van het verhaal verteld en de reden waarom ik het contact met haar heb verbroken.

De brief aan mijn moeder:


"Hoi,

Ik schrijf je deze brief omdat ik de ruimte wil hebben om mijn verhaal te doen.

Je hebt mij de afgelopen weken geprobeerd te bellen en mijn voicemail ingesproken. Ik heb hier niet op gereageerd aangezien ik geen zin heb in een ‘welles, nietes’ gesprek. Jij wil graag antwoord, hierbij mijn antwoord...


Ik heb ervoor gekozen om een tijdje het contact te verbreken. De reden hiervoor is omdat jij moet leren loslaten en moet begrijpen dat niet altijd alles gaat zoals jij het wilt hebben. Het heeft mij beschermd in het constant oplopen van nieuwe teleurstellingen. Ik wil nu graag voor mijzelf kiezen en niet het gevoel hebben dat ik altijd maar op mijn tenen hoeft te lopen. Als 30-jarige heb ik het recht om mijn eigen keuzes te maken. Dat kan te maken hebben met leefomstandigheden, woning, werk, woonplaats en vriend. Dat heb jij mogen doen en nu is het mijn beurt.


Ik heb geen zin meer in jouw chantage zoals “Je maakt het eerst uit met die kerel en dan mag je pas verhuizen”, “Als je dat huis accepteert kom ik niet langs”, “Als je voor mama geld pint, dan mag je naar je vriend’ of “Als je niet blijft slapen, dan stel je mij teleur”. Ik kan nog zoveel andere dingen opnoemen! Volgens mij was jij op jouw 29ste al getrouwd en maakte jij ook jouw eigen keuzes. Jij hebt dan niet het recht om die van mij te ontnemen!


Ik vind het lastig om een gesprek met jou aan te gaan. Dit komt omdat jij niet ziet hoe jij met mij omgaat. Als ik met jou wilde praten schoot je altijd in de verdediging omdat jij alles als een aanval ziet. Jij mocht altijd commentaar hebben op mij, maar als ik zei iets niet leuk te vinden, dan schoot jij altijd in de verdediging of begon te schreeuwen dat ik lieg.


Oordelen gaat jou makkelijk af, maar het is een kunst om je ook te kunnen inleven in anderen en andermans keuzes te respecteren. Je moeten leren zelfkritiek te hebben. Begrijpen dat als jij altijd maar schreeuwt of kwaad bent, ik mijn distantieer en niet meer met jou wil praten.

Als jij mij op mijn leeftijd iets verbiedt alsof ik een klein kind ben, ik afstand van jou neem, omdat ik mijn eigen keuzes wil maken en niet constant bekritiseerd wil worden.


Zelfreflectie kan jou een heel eind op weg helpen. Door afstand van jou te houden creëer ik geen verwachtingen meer die toch niet aan jouw eisen voldoen. Ik wil niet meer voelen dat ik opgesloten en geïsoleerd ben.

Het enige wat ik mij van de afgelopen jaren kan herinneren is al het geschreeuw (‘jullie bekijken het maar, ik doe niets meer’) vernederingen (‘rotkinderen, ik heb niets aan jullie, ga weg!’) (‘Doe wat ik zeg en ga naar maar de klusjes doen die ik heb opgedragen’) chanteren (‘Ik ga wel weg, ik ben niet meer nodig) (‘Ik wil dood) en kleineren (‘Wat ben jij slecht opgevoed’) (‘Jullie verpesten alles voor mij!’). Altijd ons het gevoel willen geven dat wij het nooit goed doen en op het moment dat je ons nodig bent voor iets zeggen dat je “zoveel van ons houdt”. Nooit kijkend hoe jouw gedrag richting ons is, want ik jouw ogen hebben anderen het altijd gedaan.

Ik weet niet wat er is gebeurd in het verleden, maar ik wil dat je stopt jouw ongenoegen op mij te projecteren. Ik ben al gestopt met hopen op een moeder-dochter relatie die er nooit zal komen.


Groet,"


Het antwoord van mijn moeder op mijn brief was zoals verwacht. Geen verantwoording nemen voor al die jaren van ellende en vooral de vinger naar mij wijzen en in de verdediging schieten.


I wist niet hoe sterk ik was tot dat ik iemand moest vergeten die geen spijt had van haar daden en een spijtbetuiging moest aanvaarden die ik nooit heb ontvangen.

De reactie van mijn moeder:


"Hoi,


Wat jij zegt klopt van geen kant. Je zegt dat je geld voor mij moest pinnen zodat je naar de jongen mocht gaan! Je kletst uit je nek. Een heel hoop van wat je schreef verzin je maar. En dan begin je ook nog over dat je het contact wil verbreken en de moeder-dochter relatie wil beëindigen? Schaam jij je niet om zoiets te zeggen? Ga je gedragen als een volwassene!


Ondertussen heb je al je derde relatie, waarvan de eerste twee zijn mislukt. Dus ik hoop van harte voor je dat deze relatie niet stukloopt.


En het gaat jou geen donder aan wat er in het verleden met mij gebeurd is!


Dit is alles wat ik voorlopig tegen jou te zeggen heb!


Nou, doei!"


142 keer bekeken0 reacties

Heb je een vraag of wil jij jouw verhaal doen?

  • Facebook
  • Instagram

GIVE.

YOUSELF.

TIME.

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now